Për sinqeritetin dhe emocionin në muzikë – takim me Dimitër Gorçakov

Në vitin 2011, me iniciativën e pianistit dhe kompozitorit amerikan të njohur botërisht Herbert Jeffrey Hancock, UNESCO e shpall 30 prillin si Ditën Ndërkombëtare të Xhazit.

I lindur në vitet e para të shekullit të 20-të në SHBA, xhazi ndërthur në vetvete ndikime muzikore afrikane dhe evropiane. Edhe pse u krijua përtej oqeanit, ky stil muzikor u përhap shpejt në Evropë, duke arritur edhe në Bullgari, ku u bë popullor falë kompozitorit dhe dirigjentit Asen Ovçarov, i cili krijoi edhe klubin e parë të xhazit në vendin tonë.

Në frymën e motos së kryeqytetit të xhazit, New Orlins – “Le të vazhdojnë kohët e mira” – është edhe urimi i një prej emrave të rinj, por tashmë të afirmuar të skenës bashkëkohore të xhazit në Bullgari – pianisti Dimitër Gorçakov:

“Uroj që të gjithë kolegët të bëjnë muzikë me dashuri. Gjeni atë që ju pëlqen dhe bëjeni me përkushtim të jashtëzakonshëm. Për xhazin zakonisht thuhet se është 100% liri; sigurisht që ka edhe shumë punë, por ideja është të shprehesh lirshëm dhe sinqerisht dhe t’i luash gjërat në një mënyrë që askush më parë nuk i ka paraqitur ashtu siç i paraqet ti në atë moment. Shijojeni jetën si xhazi – të mos e harrojmë këtë impuls për t’iu gëzuar jetës.”

Ai thekson se përzierja e zhanreve dhe improvizimi në interpretim duhet të burojnë nga një nevojë e fortë e brendshme.

“Sigurisht që kërkohet një gjendje e caktuar shpirtërore, por mendoj se arsimi klasik më ka dhënë mundësinë të përshtatem dhe të rikonfigurohem. Në çdo rast, gjithmonë mëson, por kur e bën vetëm në mënyrë analitike – nuk funksionon. Duhet gjithmonë të ketë edhe një dozë zemre; të paktën kjo më ndihmon ta bëj shumë më lehtë.”

Dimitri është jashtëzakonisht mirënjohës ndaj mësuesve të tij në Shkollën Kombëtare të Muzikës “Ljubomir Pipkov” dhe në Akademinë e Muzikës “Prof. Panço Vlladigerov” – Bogomilla Njagollova dhe Julia Cenova. Atyre u detyrohet njohja me muzikën e kompozitorëve si Bah, Bethoven, Mozart, Shopen, etj., si edhe me krijuesit e veprave të shquara nga thesari ynë kombëtar muzikor – Ljubomir Pipkov dhe Panço Vlladigerov, të cilët kanë përdorur elemente të folklorit bullgar në krijimet e tyre.

Për takimin e tij me pianon ai tregon:

“Nuk jam unë ai që zgjodha pianon, por më tepër prindërit e mi vendosën të më regjistronin në mësime, për të parë nëse kjo do të funksiononte. Mesa duket ka funksionuar, sepse filloi të më pëlqejë që i vogël – rrëfen për Radio Bullgarinë pianisti i ri. Nuk fsheh se ka pasur momente vështirësish, madje edhe dëshirë për të hequr dorë: – Këto gjëra kaluan dhe duket se kam pasur fatin të ruaj ndjesinë e sinqeritetit në gjithçka që bëj. Dhe me shumë gjasë do të vazhdoj të jem i tillë.”

Në vitin 2021, Dimitër Gorçakov realizoi një ekspozitë personale fotografike, të kombinuar me një performancë muzikore, të cilën e quajti “Dritë e Errët”. Po atë vit u publikua edhe albumi i tij debutues me pjesë autoriale për piano solo “Tomorrow’s Past”, të cilin e prezantoi me koncerte speciale në Sofje dhe në Qipro. Albumi i solli një nominim për çmimin “Lira e Kristaltë” të Unionit të Veprimtarëve Muzikorë dhe të Vallëzimit në Bullgari në kategorinë “Xhaz”.

Pavarësisht këtij vlerësimi, muzikanti i ri ende nuk e percepton veten si kompozitor:

“Të jesh kompozitor është një profesion shumë specifik dhe kërkon përkushtim të jashtëzakonshëm. Për momentin, unë jam thjesht një njeri që përkthen disa ide nga zemra dhe mendja e tij në muzikë. Ajo që më drejtoi drejt kompozimit është dëshira për liri dhe për t’u shprehur në mënyrën time. Që i vogël kam dashur improvizimin. Nuk i vendos vetes si qëllim përfundimtar të krijoj një kompozim serioz, por më tepër e shoh të gjithë këtë si një lojë, sepse në shumicën e gjuhëve të luash në piano do të thotë të luash /to play/. Procesi i kompozimit, sipas meje, nuk duhet të jetë tepër serioz, por të ketë element surprize dhe argëtimi.”

Përgatiti në shqip: Kostandina Bello